Blog van SINN

Geen moorkop als troost, maar kwetsbaarheid

Door: Miek Hehenkamp - 7-2-2016


In september 2016 ben ik begonnen aan een driejarige opleiding persoonlijke groei & professionele ontwikkeling aan de TA academie. En regelmatig ontvang ik de gratis nieuwsflits. In die van 12 januari 2016 was het filmpje van Brene Brown te zien. Zij bestudeert menselijke verbindingen-ons vermogen tot inleving, erbij horen, liefde. Mooie thema’s. In dit filmpje https://youtu.be/-k21vkfQ7W0 werd ik getriggerd door hetgeen ze zei over emoties: “je kunt je nare gevoelens niet selectief verdoven of onderdrukken door een biertje te nemen, een moorkop te eten en te denken: klaar”. 

 

Te hard rijden en chocolade

In een flits was ik terug bij een situatie van een paar dagen geleden. Er was een klacht tegen mij ingediend. In plaats van boos en verdrietig te zijn, ging ik veel te hard rijdend naar huis (naderhand ontving ik een boete van € 143,-) en vrat alle chocolade op (bij gebrek aan moorkoppen) die ik tegenkwam. Luchtte het op? Nee. Integendeel. Wat een shitgevoel.

Wat zou ik volgens het filmpje hebben moeten doen? Courage, compassie en connection.

 

Courage, compassie en connection

Cour = hart: je verhaal vertellen en de moed hebben om te tonen dat je onvolmaakt ben.

Compassie = aardig zijn voor jezelf en connectie= de verbinding aangaan in alle kwetsbaarheid, en zijn wie je bent.

Ja ja. Me kwetsbaar opstellen: ik doe het niet graag. Toegeven dat ik het even niet weet? Dacht het niet. Hulp vragen bij een lastige kwestie? Mij niet gezien: ik los het zelf wel op. Ik ben tenslotte een ZZP’er….. Wat ik deed was vreselijk fel in de verdediging gaan: ik werd tenslotte aangevallen. En stilletjes verweet ik hem van alles. Hij was niet OK en met mij was niks mis.

Leverde het wat op? Gingen we ‘tevreden’ uit elkaar? Nee. Er kwam dus een vervolggesprek.

 

Omdraaien

Het filmpje van Brene Brown en het duiken in de theorie van de opleiding, besloot me het om te draaien: wat als hij nou OK is en misschien wel een beetje gelijk heeft. Wat als ik hem de ruimte geef en probeer te ontdekken wat hij werkelijk bedoelt, wil en vraagt? En oprecht probeer te luisteren naar zijn het verhaal? En wat als ik in het tweede gesprek met deze meneer nou eens mijn kwetsbaarheid liet zien? Ga vertellen wat mij raakte en wat maakte dat ik reageerde zoals ik reageerde? En permissie aan mezelf geef dat ik niet de hele wereld tot een tevreden klant kan maken? En dat er nog steeds connectie kan zijn, ook al zie ik dingen over het hoofd?

Er gebeurde iets bijzonders. Er was connectie: er was over en weer begrip en we stonden niet als kemphanen tegenover elkaar. Er was zelfs plezier en ruimte voor humor. En…niet onbelangrijk…..we kwamen tot heldere afspraken. Na afloop zijn we samen een moorkop gaan eten.